بررسی پروتكل RIP و IGRP New Page 1



ساير




 

 

 

SAKHA RAVESH CO.

 ا مروز

 سه شنبه  8  فروردين  1396  2017  Mar.  28   Tuesday ToDay
صفحه اصلی  مقالات نکته هادايره المعارف خودآموزها | تازه ها خود آزمون ها  

  نسخه قابل چاپ

 عنوان

 نويسنده

  مشاهده

 CCNA : برنامه ريزی و طراحی شبكه ( بخش ششم )

 مديريت شبکه

30608

با توجه به جایگاه داده در عصر حاضر و  لزوم نگاه جامع به این مقوله مهم ، بر آن شدیم تا محوریت فعالیت های خود را بر  روی این موضوع متمرکز نمائیم . از این رو گروه فابک با شعار فناوری اطلاعات برای کسب وکار شکل گرفت و  خدمات خود  را از طریق  سایت www.fabak.ir  به مخاطبان محترم عرضه می نماید

 

CCNA : برنامه ريزی و طراحی شبكه

CCNA : برنامه ريزی و طراحی شبكه ( بخش ششم )
آنچه تاكنون گفته شده است :

  • بخش اول       برنامه ريزی و طراحی   : طراحی يك شبكه محلی ساده با استفاده از فناوری سيسكو
  • بخش دوم      برنامه ريزی و طراحی   : طراحی يك مدل آدرس دهی IP منطبق بر طرح شبكه
  • بخش سوم    برنامه ريزی و طراحی   : طراحی يك مدل آدرس دهی IP منطبق بر طرح شبكه
  • بخش چهارم  برنامه ريزی و طراحی   : انتخاب يك پروتكل روتينگ متناسب با نيازهای شبكه
  • بخش پنجم    برنامه ريزی و طراحی   :مفاهيم اوليه پروتكل های روتينگ Distance-vector

در اين بخش به بررسی پروتكل RIP ، IGRP و پروتكل های تركيبی خواهيم پرداخت .

پروتكل RIP
RIP ( برگرفته شده از  Routing Information Protocol  )  به معنی واقعی يك پروتكل  distance-vector است . پروتكل فوق در هر 30 ثانيه تمام اطلاعات موجود در جدول روتينگ را برای تمامی اينترفيس های فعال ارسال می نمايد .  RIP صرفا" از تعداد hop برای تعيين بهترين مسير به شبكه راه دور استفاده می نمايد .حداكثر تعداد hop  می تواند عدد 15 را داشته باشد و نسبت دهی عددی بالاتر از 15 به منزله غيرقابل دسترس بودن شبكه است.
RIP در شبكه های كوچك به خوبی كار می كند ولی برای شبكه های بزرگ كه دارای  لينك های ارتباطی WAN ( برگرفته شده از wide area network  ) كند و تعداد بسيار زيادی روتر هستند مناسب نمی باشد .  
در نسخه شماره يك RIP صرفا" از روتينگ  classful استفاده می گردد . اين بدان معنی است كه تمامی دستگاه های موجود  در شبكه می بايست از subnet mask مشابهی استفاده نمايند . محدوديت فوق به دليل ماهيت ارسال اطلاعات بهنگام می باشد. در نسخه شماره يك RIP  ، اطلاعات بهنگام ارسالی شامل اطلاعات subnet mask نمی باشند .
در RIP نسخه دو ، ويژگی جديدی به نام روتينگ Prefix ارائه شده است كه به كمك آن امكان ارسال اطلاعات subnet mask به همراه مسيرهای بهنگام شده فراهم می گردد . به اين نوع روتينگ ، اصطلاحا" روتينگ classless گفته می شود .

RIP از سه نوع تايمر مختلف برای تنظيم كارآئی خود استفاده می نمايد .

  • Route update timer ، فاصله زمانی ارسال يك نسخه كامل از اطلاعات بهنگام روتينگ را مشخص می نمايد . در بازه زمانی فوق ، روتر  يك نسخه كامل از اطلاعات موجود در جدول روتينگ خود را برای تمامی همسايگان ارسال می نمايد . اين زمان معمولا" 30 ثانيه در نظر گرفته می شود .

  • Route invalid timer ، مدت زمانی را مشخص می نمايد كه پس از سپری شدن آن ، روتر به اين نتيجه خواهيد رسيد كه يك مسير غيرمعتبر است . اين زمان معمولا" 180 ثانيه در نظر گرفته می شود و اگر يك روتر در بازه زمانی فوق هيچگونه اطلاعات جديدی را در خصوص يك مسير خاص دريافت ننمايد ، آن مسير را غيرمعتبر می نمايد . در صورت تحقق چنين شرايطی ، روتر اقدام به ارسال اطلاعات بهنگام برای تمامی همسايگان خود می نمايد تا به آنها بگويد كه مسير غيرمعتبر است .

  • Route flush timer ، مدت زمان بين غيرمعتبر اعلام شدن يك مسير و حذف آن از جدول روتينگ را مشخص می نمايد . اين زمان معمولا" 240 ثانيه در نظر گرفته می شود . قبل از اين كه يك مسير از جدول روتينگ حذف گردد ، روتر اين موضوع را به اطلاع  همسايگان خود می رساند . مقدار Route invalid timer می بايست كمتر از route flush timer باشد تا روتر زمان كافی جهت اطلاع به همسايگان خود را قبل از بهنگام سازی جدول در اختيار داشته باشد . 

پروتكل IGRP
IGRP ( برگرفته شده از  Interior Gateway Routing Protocol )  يكی از پروتكل روتينگ  distance-vector طراحی شده توسط شركت سيسكو است . اين بدان معنی است در صورت استفاده از پروتكل فوق در يك شبكه ، می بايست تمامی روترها از نوع سيسكو باشند . شركت سيسكو هدف از ايجاد پروتكل IGRP را غلبه بر برخی محدوديت های پروتكل RIP عنوان كرده است .
IGRP می تواند حداكثر دارای 255 ، hop باشد كه مقدار پيش فرض آن 100 در نظر گرفته می شود . اين وضعيت در شبكه های بزرگ بسيار مفيد است و مشكل داشتن حداكثر 15 hop در يك شبكه مبتنی بر پروتكل RIP را برطرف نمايد .
IGRP از يك روش متفاوت نسبت به RIP  جهت محاسبه متريك استفاده می كند . در اين پروتكل ، بطور پيش فرض از پهنای باند و تاخير خط به عنوان شاخص هائی جهت تعيين بهترين مسير استفاده می گردد .  به فرآيند فوق متريك تركيبی( composite metric ) گفته می شود . همچنين برای محاسبه متريك از شاخص هائی ديگر نظير قابليت اعتماد ، ميزان load و MTU ( برگرفته شده از maximum transmission unit  ) استفاده می گردد ( از شاخص های اشاره شده بطور پيش فرض در محاسبه متريك استفاده نمی گردد ) .
پروتكل IGRP با RIP دارای تفاوت های عمده ای است كه به برخی از آنها اشاره می گردد :

  • امكان استفاده از IGRP در شبكه های بزرگ

  • IGRP برای فعال شدن از يك AS number (برگرفته شده از  autonomous system ) استفاده می نمايد .

  • IGRP در هر 90 ثانيه يك مرتبه بهنگام سازی جدول روتينگ را بطور كامل انجام می دهد .

  • IGRP از پهنای باند و تاخير خط به عنوان يك متريك استفاده می نمايد .

برای كنترل كارآئی ، پروتكل IGRP  از تايمرهای مختلف زير با مقادير پيش فرض استفاده می نمايد :

  •  Update timers ، فركانس ارسال پيام های بهنگام روتينگ را مشخص می نمايد . مقدار پيش فرض 90 ثانيه در نظر گرفته شده است  .

  • Invalid timers ، مدت زمانی را كه يك روتر می بايست منتظر بماند قبل از اين كه يك مسير نادرست را به ديگران اعلام نمايد ( در صورتی كه در بازه زمانی مورد نظر يك بهنگام جديد دريافت نگردد ) ، مشخص می نمايد . مقدار پيش فرض سه برابر زمان Update timer است .

  • Holddown timers ، مدت زمان holddown را مشخص می نمايد . مقدار پيش فرض سه برابر زمان Update timer به اضافه 10 ثانيه در نظر گرفته شده است . 

  • Flush timers، مشخص می نمايد كه چه مدت زمانی می بايست سپری شود قبل از اين كه بتوان يك مسير را از جدول روتينگ حذف كرد . مقدار پيش فرض هفت برابر زمان Update timer در نظر گرفته می شود . در صورتی كه مقدار  Update timer برابر با 90 ثانيه در نظر گرفته شود ، 360 ثانيه طول خواهد كشيد تا بتوان يك مسير را از جدول روتينگ حذف كرد . 

پروتكل های روتينگ تركيبی و يا EIGRP
EIGRP  ( برگرفته شده از Enhanced IGRP ) يك پروتكل  distance-vector و classless است كه امكانات بيشتری را نسبت به IGRP ارائه می نمايد .
همانند IGRP  ، پروتكل EIGRP از مفهوم يك ناحيه خودمختار برای  تشريح مجموعه ای از روترهای همجوار كه پروتكل های روتينگ مشابهی را اجراء و اطلاعات روتينگ را به اشتراك می گذارند ، استفاده می نمايد . 
برخلاف IGRP ، پروتكل EIGRP در مسيرهای بهنگام خود از Subnet mask استفاده می نمايد . همانگونه كه اطلاع داريد ، ارائه اطلاعات subnet امكان استفاده از  VLSM ( برگرفته شد ه از Variable Length Subnet Masking  ) و خلاصه سازی را در زمان طراحی شبكه فر اهم می نمايد .
در برخی موارد به پروتكل EIGRP به عنوان يك پروتكل تركيبی روتينگ نيز اشاره می شود چراكه دارای ويژگی هائی از پروتكل های  distance-vector  و   link-state  می باشد .  مثلا" EIGRP اقدام به ارسال بسته های اطلاعاتی link-state همانند OSPF ( برگرفته شده از Open Shortest Path First  ) نمی كند . در مقابل ، EIGRP داده بهنگام distance-vector  شامل اطلاعاتی در رابطه با شبكه ها به اضافه هزينه رسيدن به آنها را از ديدگاه روتر پيشنهاد دهنده ارسال می نمايد .
همچنين ، پروتكل EIGRP دارای خصايص Link-state است .  يكسان سازی جداول روتينگ بين همسايگان در زمان راه اندازی و ارسال اطلاعات بهنگام جديد و خاص در زمان بروز تغييرات در توپولوژی شبكه ، نمونه ای در اين زمينه می باشد .
وجود برخی ويژگی های قدرتمند در پروتكل EIGRP آن را از IGRP و ساير پروتكل های روتينگ كاملا" متمايز می نمايد .

  • حمايت از IP ، IPX و AppelTalk از طريق  PDM  ( برگرفته شده از Protocol-Dependent Modules )

  • ارتباط از طريق RTP ( برگرفته شده از Reliable Transport Protocol )

  • انتخاب بهترين مسير از طريق DUAL  (برگرفته شده از diffusing update algorithm )

  • حمايت از چندين سيستم خودمختار ( AS )

  • حمايت از خلاصه سازی و VLSM ( برگرفته شده از  Variable Length Subnet Masking )

در بخش هفتم به بررسی هر يك از ويژگی های فوق با جزئيات بيشتری خواهيم پرداخت .



جستجو

مقالات                 
دايره المعارف       
دوره های آموزشی


 

 

مشاهده گروه ها



              

 

 تهيه شده در شرکت سخا روش -  1382