مفاهيم اوليه پروتکل TCP/IP ( بخش چهارم )
اين مطلب از طريق سايت شرکت سخاروش در اختيار شما گذاشته شده است .

مفاهيم اوليه پروتکل TCP/IP  ( بخش چهارم )

مفاهيم اوليه پروتکل TCP/IP  ( بخش چهارم )

آنچه تاکنون گفته شده است :
بخش اول  : معرفی  پروتکل TCP/IP بهمراه لايه های آن
بخش دوم   : بررسی پروتکل های موجود در  TCP/IP
بخش سوم  : بررسی برنامه ها و ابزارهای کمکی در رابطه با پروتکل TCP/IP
 در اين بخش به  بررسی Name Resoulation  ، خواهيم پرداخت . ماحصل فرآيند فوق، يافتن آدرس IP  مپ (map)  شده به يک  نام است ( در صورتيکه عمليات با موفقيت انجام گردد ) . تمامی اسامی User-friendly ، می بايست به آدرس معادل IP مربوطه مپ تا زمينه ارتباط بين دستگاههای متقاضی در يک شبکه مبتنی بر TCP/IP ،  فراهم گردد .

پروتکل TCP/IP کامپيوترهای مبداء و مقصد را از طريق آدرس IP آنان ، شناسائی می نمايد . کاربران ، تمايل بيشتری  برای بخاطرسپردن و استفاده از اسامی ، نسبت به اعداد ( آدرس های IP )  را دارند . برای آدرس دهی يک کامپيوتر از انواع متفاوتی نام ( user friendly names )  ، استفاده می گردد. ويندوز 2000 ، بمنظور ذخيره سازی اسامی و آدرس IP  معادل آنان  ، از رويکردهای متفاوتی استفاده می گردد .با توجه به نوع نام استفاده شده ، از يک فايل ايستا و يا پويا بمنظور ذخيره نمودن اسامی و آدرس های IP مپ شده به آنان استفاده می گردد . برخی از برنامه ها نظير IE و FTP  ، قادر به استفاده از آدرس IP و يا   نام  برای برقراری ارتباط  با مقصد مورد نظر می باشند .زمانيکه از نام استفاده می گردد ، قبل از آغاز يک ارتباط از طريق پروتکل TCP/IP ، از فرآيندی با نام  Name Resolution استفاده تا آدرس IP  کامپيوتر مورد نظر ، مشخص گردد  . در صورتيکه آدرس IP ، مشخص شده باشد ( در مقابل مشخص شدن  نام ) ،ارتباط بلافاصله برقرارخواهد شد . 

انواع نام
دو نوع نام 
user friendly  وجود دارد : اسامی ميزبان (Host) و اسامی NetBIOS . نام ميزبان ، نامی است که به يک آدرس IP کامپيوترنسبت داده شده  تا آن را بعنوان يک ميزبان TCP/IP مشخص نمايد. نام ميزبان ، می تواند دارای حداکثر 255 کاراکتر ( حروف الفبائی ، کاراکترهای عددی ، نقطه و  hyphens ) باشد . اسامی ميزبان دارای اشکال متفاوتی می باشند . نام مستعار (Alias) و  Domain names  ، دو نمونه متداول در اين زمينه می باشند. نام مستعار، نامی خاص و مرتبط شده به يک آدرس IP است . (نظير : Tehran ) .  يک  Domain name ، بمنظور استفاده بر روی اينترنت سازماندهی و از نقطه بعنوان يک جداکننده استفاده می نمايد ( مثلا" Tehran.Citys.com  ) .
 نام NetBIOS ، يک نام شانزده کاراکتری است که از آن  بمنظور مشخص نمودن يک منبع NetBIOS بر روی شبکه استفاده می گردد . از يک نام NetBIOS ، بمنظور مشخص نمودن يک و يا مجموعه ای از کامپيوترها ، استفاده ميگردد .در اين راستا ، صرفا"  از پانزده حرف اول آن برای نام و از کاراکتر نهائی بمنظور مشخص نمودن منبع و يا سرويسی که به يک کامپيوتر اشاره می نمايد، استفاده می گردد.  نمونه ای از يک منبع NetBIOS ، عنصر File and Print Sharing for Microsoft Networks   در شبکه های مبتنی بر ويندوز 2000 است . زمانيکه کامپيوتر فعاليت خود را آغاز می نمايد ، عنصر فوق ، يک نام منحصر بفرد NetBIOS را ريجستر(ثبت) می نمايد . نام ثبت شده شامل نام کامپيوتر و کاراکتری است که بيانگر عنصر ثبت کننده است ( برای در نظر گرفتن نام کامپيوتر از حداکثر پانزده حرف و برای مشخص نمودن عنصر ثبت کننده نام ، از يک حرف ديگر استفاده می گردد ) . درويندوز 2000 ، نام NetBIOS ، می تواند حداکثر پانزده کاراکتر باشد . ويندوز 2000 ، خود نيازی به اين نوع اسامی نداشته و نسخه های قبلی ويندوز نيازمند استفاده از اسامی NetBIOS بمنظور حمايت از قابليت های شبکه ای، دارند.

Static IP mapping
زمانيکه کاربران يک نام را بمنظور برقراری ارتباط با يک کامپيوتر مقصد ، مشخص می نمايند ، پروتکل TCP/IP  همچنان نيازمند يک آدرس IP برای تحقق انتقال اطلاعات است . در اين راستا لازم است که  نام کامپيوتر به يک آدرس IP  ، مپ گردد. ماحصل عمليات فوق ( mapping ) ، در يک جدول ايستا و يا پويا ذخيره می گردد . در صورتيکه از يک جدول ايستا  استفاده گردد ، نتايج مورد نظر در يکی از فايل های  Hosts و يا Lmhosts ذخيره می گردند( فايل ها ی فوق، متنی می باشند ) . مهمترين مزيت استفاده از يک جدول ايستا ، امکان سفارشی نمودن آن با توجه به ماهيت فايل ( متنی ) و محل ذخيره سازی (  ذخيره  بر روی هر کامپيوتر) آن است. در اين راستا هر يک از کاربران می توانند  برای دستيابی به منابعی با فرکانس بالای دستيابی ، به هر ميزان که ضرورت دارد ، entry در جدول فوق ثبت نمايند . بهنگام سازی جداول ايستا ، يکی از چالش های اصلی در اين زمينه بوده و در موارديکه تعداد آدرس های IP  مپ شده ، زياد و آدرس های فوق متناوبا" تغيير يابند ، بهنگام سازی جداول ايستا مسائل خاص خود را خواهد داشت .

فايل  Hosts  . فايل فوق  ، يک فايل متنی و شامل آدرس های IP مپ شده به اسامی ميزبان است . فايل فوق،  دارای ويژگی های زير است   : 

فايل LmHosts  . فايل فوق ، يک فايل متنی وشامل آدرس IP مپ شده به نام NetBIOS است . بخشی از فايل Lmhosts در ابتدا وارد حافظه شده و به آن اصطلاحا" NetBIOS name Cache می گويند.

Dynamic IP mapping
مهمترين مزيت جداول پويا ( مسئول ذخيره سازی IP مپ شده ) ، بهنگام سازی اتوماتيک آنان است.در اين راستا ، جداول پويا از دو سرويس استفاده می نمايند : DNS)Domain Name System) و WINS)Windows Internet Neame Service) .   سرويس دهنده DNS و WINS عمليات مشابه ای را نظير فايل های Hosts و Lmhosts انجام خواهند داد ( بدون نياز به پيکربندی دستی ) .

DNS)Domain Name System)
DNS ، روشی بمنظور نامگذاری کامپيوترها و منابع شبکه است . شبکه های مبتنی بر TCP/IP ، از بانک اطلاعاتی اسامی DNS ، بمنظور يافتن کامپيوترها و سرويس ها از طريق اسامی User friendly مربوط به Domain names ، استفاده می نمايند. زمانيکه کاربری نام يک Domain را در برنامه ای وارد ( مشخص ) می نمايد، سرويس دهنده  DNS  ، نام مورد نظر را به IP مربوطه ، map خواهد کرد .ساختار سيستم نامگذاری DNS ،  بصورت سلسله مراتبی است  ، بدين ترتيب امکان استفاده از سيستم فوق،در شبکه های بزرگی نظير اينترنت وجود خواهد شد . با استفاده از يک سيستم سلسله مراتبی بمنظور ايجاد اسامی Domain ، کامپيوترهائی که  اسامی Domain و معادل IP مربوطه را ذخيره می نمايند ، دارای mapping لازم برای صرفا" ناحيه مربوط به خود می باشند . اين نوع از کامپيوترها اصطلاحا" ، سرويس دهنده DNS ، ناميده شده و صرفا" پردازش های لازم برای کامپيوترهائی که در ميدان عملياتی آنان می باشد را انجام خواهند داد . زمانيکه mapping در ناحيه مربوطه تغيير نمايد ، سرويس دهندگان DNS مبتنی بر ويندوز 2000 ، بصورت اتوماتيک عمليات بهنگام سازی را انجام خواهند داد .

WINS)Windows Internet Name Service)  
WINS ، يک بانک اطلاعاتی توزيعی را برای ثبت mapping  پويای اسامی NetBIOS استفاده شده در شبکه ، ارائه می نمايد . WINS ، اسامی NetBIOS را به آدرس های IP مپ و اين امکان را فراهم خواهد آورد که اسامی NetBIOS  در طول روترها ، قابل استفاده باشند .

Name Resoulation در ويندوز 2000
Name Resoulation ، فرآيندی است که بر اساس آن مشکل يک نام برطرف  و يا به يک آدرس IP مپ می گردد . زمانيکه کاربری يک نام را در يک برنامه ، وارد می نمايد، برنامه مشخص می نمايد که نام فوق يک ميزبان و يا يک نام NetBIOS است. برنامه های فعلی در ويندوز 2000 ، از فرآيند host name resolution ، استفاده می نمايند ولی برخی از برنامه های قديمی تر نظير برنامه هائی که مختص ويندوز NT و يا ويندوز 95 , 98 طراحی شده اند ، همچنان از اسامی NetBIOS استفاده می نمايند. در صورتيکه فرآيند فوق ، با موفقيت همراه نگردد ، برنامه  متقاضی  قادر به برقراری ارتباط با مقصد مورد نظر خود نخواهد بود. در صورتيکه از يک آدرس IP استفاده می نمائيد ، name resolution  نياز نخواهد بود .

فرآيند Host name Resolution
آدرس  IP  اسامی ميزبان ( Host Names)  ، با استفاده از فايل Host و يا بکمک  سرويس دهنده DNS  ، مشخص خواهد شد . فرآيند فوق ، بصورت زير انجام خواهد شد .

فرآيند NetBIOS  Name Resolution
بصورت پيش فرض ، اسامی NetBIOS  بر روی يک شبکه مبتنی بر TCP/IP کار نخواهند کرد . ويندوز 2000 ، امکان برقراری ارتباط  در شبکه های مبتنی بر TCP/IP را برای سرويس گيرندگان NetBIOS ، از طريق پروتکل NetBT ، فراهم می نمايد . NetBT ، از  کلمات NetBIOS over TCP/IP اقتباس شده است . پروتکل فوق ، امکان برقراری ارتباط را برای برنامه های مبتنی بر NetBIOS  ، توسط  TCP/IP و از طريق  ترجمه نام NetBIOS به يک آدرس IP ، فراهم می نمايد . درصورتيکه سرويس دهنده WINS برای استفاده ، پيکربندی  شده  باشد ، فرآيند  NetBIOS Name  Resolution ،   بصورت زير خواهد بود :

در بخش پنجم اين مقاله به بررسی نحوه  انتقال اطلاعات خواهيم پرداخت .


استفاده از اين مطلب  با ذکر منبع و اهداف غيرانتفاعی بلامانع است .
http://www.srco.
ir