معماری برنامه های مبتنی بر داده
اين مطلب از طريق سايت شرکت سخاروش در اختيار شما گذاشته شده است .

معماری برنامه هاي مبتني بر داده 

معماری برنامه های مبتنی بر داده 

داده ها در برنامه های کامپيوتری دارای نقشی بسيار مهم بوده و همواره نحوه ذخيره  و بازيابی آنان از مهمترين مباحث در دنيای گسترده نرم افزار بوده و خواهد بود. فراموش نکنيم که هدف از ذخيره سازی داده ها، بازيابی آنان در زمان مناسب و با سرعت مطلوب است .روش های ذخيره سازی داده ها در بستر زمان، دچار تغيير و تحولات گسترده ای شده و با ظهور پديده اينترنت و ضرورت طراحی و پياده سازی نرم افزار بر روی بستر فوق وارد مرحله جديدی شده است. در اين مقاله به بررسی معماری برنامه های کامپيوتری با محوريت داده پرداخته و گزينه های ذخيره سازی داده ها بررسی می گردد .

ذخيره سازی داده
 ذخيره سازی داده ها ، روشی بمنظور ذخيره اقلام متفاوتی از اطلاعات در کنار يکديگر با هدف تشکيل يک واحد اطلاعاتی منسجم و يکپارچه است. اقلام اطلاعاتی منفرد،به تنهائی کمتر مورد استفاده قرار می گيرند. اطلاعات مورد نظر زمانی بعنوان منابع اطلاعاتی با ارزش مطرح خواهند بود که ما قادر به ذخيره سازی آنان درساختاری  مناسب و همراه با ساير اقلام اطلاعاتی باشيم .
برای ذخيره سازی داده ها از روش های متعددی استفاده می گردد :

محيط های متصل (Connected)
در گذشته  بمنظور دستيابی به داده ها همواره  از يک محيط متصل ،  استفاده می گرديد . يک محيط متصل، محيطی است که کاربر و يا برنامه مورد نظر، می بايست بصورت پيوسته به يک منبع داده متصل باشند . روش فوق دارای مزايای زير است :

معايب :

مثال :

محيط های غيرمتصل (Disconnected )
همزمان با پيدايش اينترنت
، سناريوی عمليات غير متصل  به امری عادی تبديل شده است .  بموازات افزايش استفاده از دستگاههای handheld ،  رويکرد فوق ، بسيار متداول و مورد توجه قرار گرفته است .Laptop ,Notebook و ساير کامپيوترهای قابل حمل، اين امکان را بدست آورده اند که از برنامه ها حتی در موارديکه ارتباطی با سرويس دهنده و يا بانک اطلاعاتی وجود ندارد ، بتوان استفاده نمود. در اغلب حالات، افراد بصورت کامل در يک محيط متصل و يا غير متصل کار نمی کنند، بلکه محيط استفاده شده تلفيقی از دو رويکرد فوق است . يک محيط غير متصل ،محيطی است که بر اساس آن کاربر و يا يک برنامه بصورت پيوسته به يک منبع داده مرتبط و متصل نخواهد بود. کاربران موبايل که با Laptop کار می کنند، اولين کاربران در محيط های غير متصل می باشند . کاربران می توانند زير مجموعه ای از داده ها را دريافت و در يک کامپيوتر غير متصل مستقر و پس از اعمال تغييرات لازم مجددا" آنان را به محل مرکزی ذخيره سازی داده ها ، ارسال نمايند . 

مزايا :

معايب :

مثال :

مدل های متفاوت برنامه ها برای دستيابی به داده ها
مدل های دستيابی به داده ، همزمان با تکامل تدريجی کامپيوتر نيز متحول و دگرگون شده است ( از بشدت محلی بودن تا بشدت توزيع شده ) . همزمان با افزايش کاربران و حجم اطلاعات ، مدل  دستيابی به داده از يک کاربر در رابطه با يک برنامه به چندين کاربر از طريق اينترنت، گسترش پيدا کرده است . آخرين تحول در اين راستا به مدل مبتنی بر سرويس های وب
XML ، بر می گردد .
تعريف
Tire  : در يک مدل دستيابی به داده
،  Tire ( رديف - طبقه ) ، يک سطح منطقی و يا  لايه ای است که عناصر منطقی مربوط به يک برنامه بر روی آن مستقر می گردند( نه يک tire فيزيکی). . طبقات ( لايه ها ) ، می تواند بر روی يک و يا چندين کامپيوتر و يا حتی Tire فيزيکی، مستقر گردند . تعداد Tire ها به تعداد سطوح بر می گردد( نه تعداد کامپيوترهای فيزيکی که سرويس ها را تقسيم نموده اند) . اين سطوح عموما" دارای موارد زير است :

مزايای Tires  
مهمترين مزيت افزودن
Tire
، قابليت گسترش و توسعه يک برنامه است . هر Tire اضافه، امکان افزودن کاربران بيشتر و ايزوله نمودن يک سطح از منطق برنامه را فراهم می نمايد . ايزوله نمودن منطق، اين امکان را فراهم می نمايد که تغييرات لازم در يک برنامه بدون نياز به اعمال تغييرات در ساير Tier ها ، صورت پذيرد. مثلا" در يک برنامه One-tire ، اعمال  تغيير در هر سطح از منطق برنامه، مستلزم ترجمه مجدد برنامه و توزيع آن خواهد بود .

تکامل مدل های دستيابی
مدل های متفاوت دستيابی به داده به مرور زمان دچار تحول شده است .

در پايان لازم است به اين نکته اشاره گردد که  با افزايش Tier ها ، از يکطرف امکان  گسترش برنامه بيشتر شده و از طرف ديگر،  پيچيدگی مدل دستيابی به داده ها ، افزايش می يابد.


استفاده از اين مطلب  با ذکر منبع و اهداف غيرانتفاعی بلامانع است .
http://www.srco.
ir